Łukasz 16-21

Paweł w Atenach

Mały zwietrzały marmurowy ołtarz na cichym narożniku ateńskiej ulicy, wyblakłe rzeźbione greckie litery częściowo widoczne, popołudniowe cienie

Czekał na nich w Atenach.Zostało mu coś, czego rzadko miewał pod dostatkiem: czas. Czas, żeby chodzić po mieście, które jak żadne inne kojarzyło się z nauką, mądrością, myślą. I to, co zobaczył, nie dawało mu spokoju.Na każdym rogu ołtarz. W każdej bramie jakiś bóg. Napotykał następny posąg, i jeszcze jeden, kamienne pewności, ustawione tak gęsto, że nie sposób było ich minąć obojętnie. Miasto było pełne bożków. Coś się w nim burzyło, narastało pod skórą.

Robił więc to, co robił zawsze. Rozprawiał. W synagodze, z Żydami i z Grekami bojącymi się Boga Izraela. A potem każdego dnia na rynku, z każdym, kto akurat się nawinął.Nigdy nie był to wykład. Zawsze spór: pytanie i odpowiedź, i odpowiedź na odpowiedź.

Niedługo zmierzyli się z nim także filozofowie: epikurejczycy i stoicypublicKulturaepikurejczycy i stoicyDwie żywe szkoły myślenia, nie muzealne eksponaty. Epikurejczycy szukali niewzruszonego spokoju: świat składa się z atomów, bogowie się nami nie zajmują, po śmierci nie ma nic – więc żyj z umiarem i bez lęku. Stoicy szukali cnoty w zgodzie z rozumem, który przenika cały kosmos. Mowa o Bogu, który jest blisko, trafiała stoikom do przekonania. Z mową o zmartwychwstaniu umarłych – żadna z obu szkół: dla jednych ciało było atomowym pyłem, dla drugich więzieniem, które dusza wreszcie opuszcza.. Niektórzy kpili: „Co ten zbieracz nasion próbuje nam powiedzieć?”Tak nazywano ptaka, który dziobie okruchy na rynku, kogoś, kto żywi się cudzymi resztkami. Inni mówili: „Zdaje się, że głosi jakieś obce bóstwa”. Mówili tak, bo opowiadał o Jezusie i o zmartwychwstaniu.

Zaprowadzili go więc na AreopagpublicKulturaAreopagAreopag był obiema rzeczami naraz: skalnym wzgórzem poniżej Akropolu i radą, która się tam zbierała. Pierwotnie sąd do spraw rozlewu krwi, w czasach Pawła czuwał nad porządkiem publicznym – także nad tym, jakie nowe bóstwa i obce kulty wolno w Atenach dopuścić. Paweł nie staje tu na scenie wolnej wymiany myśli, lecz w czymś w rodzaju postępowania sprawdzającego. Antyczni słuchacze wychwytywali jeszcze jedno: mit założycielski tego sądu wprost wykluczał zmartwychwstanie umarłych. Krew raz przelana pozostaje przelana. I właśnie tam Paweł skończy., przed radę, która od zawsze rozstrzygała, jakim nowym bogom wolno zamieszkać w Atenach. „Czy możemy się dowiedzieć – zapytali – czym jest ta twoja nowa nauka? To, co mówisz, brzmi dla nas obco, więc chcielibyśmy zrozumieć, co to wszystko znaczy". Ateńczycy, a także cudzoziemcy osiadli wśród nich, niczego nie robili równie chętnie, jak opowiadali albo słuchali tego, co najnowsze. A potem o czymś jeszcze nowszym.

Daj znać, gdy powstanie kolejny rozdział

Od czasu do czasu e-mail, gdy gotowe są nowe rozdziały i podcasty. Możesz zrezygnować w każdej chwili. Newsletter jest w języku angielskim.

Aperto Bible