Łukasz 10-15
Berea: dzień w dzień przy Pismach
Bracia nie czekali do świtu. Jeszcze tej samej nocy wyprowadzili Pawła i Sylasabocznymi ścieżkami, z dala od głównej drogi, ku Berei. Pierwszym miejscem, do którego trafili także i tam, była synagoga.
Berejczycy okazali się z innej gliny niż ludzie z Tesaloniki.Otwarci, lecz nie bezkrytyczni. Przyjęli usłyszane słowo z prawdziwym zapałem i właśnie dlatego nie chcieli go przyjmować na wiarę. Dzień w dzieńŻyciedzień w dzieńBerejczycy zostali pochwaleni nie za to, że uwierzyli od razu, lecz za to, że sprawdzali. To rzadka rzecz w tekście religijnym – i dla wielu uwalniająca. Jeśli należysz do tych, którzy nie ufają łatwym pewnościom, ten fragment jest po twojej stronie: wiara, do której dochodzi się przez badanie, nie jest tu wiarą drugiej kategorii. Można zacząć od małego: wziąć jeden tekst, choćby ten rozdział, i przeczytać go nie po to, by się zgodzić albo nie zgodzić, ale by zapytać, co naprawdę mówi. Dla kogoś, kto idzie dalej, berejski wzór ma jeszcze jeden wymiar – oni czytali razem. Polski czytelnik ma do tego dwa bliskie obrazy: klasztorne \it lectio divina\it*, powolne czytanie zdania po zdaniu, i podziemne kręgi czytelnicze stanu wojennego, gdzie tekst sprawdzało się wspólnie, w zaufanym gronie, wbrew oficjalnemu kłamstwu. Czytanie, które naprawdę coś znaczy, rzadko bywa samotne. Spróbuj w tym tygodniu przeczytać jeden fragment z kimś – i posłuchać, co zobaczył ktoś inny. rozkładali zwoje i sprawdzaliKulturasprawdzaliGreckie słowo pochodzi z języka sądowego: oznacza krytyczne przesłuchanie, weryfikowanie twierdzenia przez konfrontację z dowodem. Ludzie w Berei nie byli pobożnymi potakiwaczami – dzień w dzień brali Pisma do ręki i przykładali do nich słowa Pawła. I robili to wspólnie, w synagodze, nie każdy z osobna. Tam, gdzie ten werset stał się później sztandarem zasady „niech każdy sprawdza sam dla siebie", ginęło właśnie to, co go wyróżnia: wspólna, cierpliwa, sporna lektura, w której zapał i dokładność nie są przeciwieństwami. w Pismach, czy rzeczywiście tak jest.Razem, w świetle dnia, zdanie po zdaniu. Uwierzyło ich wielu. Greczynki z wyższych sfer, mężczyźni, także niemało.
Dobre było to miejsce. Można było tu zostać. Wtedy wieść dotarła do tych z Tesaloniki: Paweł także w Berei niesie to samo słowo. I ci sami ludzie ruszyli w drogę. Przyszli i zaczęli podburzać tłum.Wszystko od początku, ta sama przemoc, tylko o miasto dalej.
Bracia nie zwlekali. Odprowadzili Pawła ku morzu, a Sylas i Tymoteusz pozostali na miejscu. Towarzysze szli z nim długo, aż do samych Aten. Stamtąd zawrócili z poleceniem: niech Sylas i Tymoteusz dołączą jak najprędzej.Paweł wszedł do Aten sam.