Łukasz 21-24
Modlitwa Dziękczynienia Jezusa
W tej samej chwili Jezus uniósł się radościąTekstuniósł się radością (ἠγαλλιάσατο)Gr. ἠγαλλιάσατο τῷ πνεύματι τῷ ἁγίῳ — głęboka, widoczna, ożywiona radość napełniona Duchem Świętym, nie zwykła satysfakcja. Ten sam czasownik opisuje radość Marii w Magnificat (1:47). To jedyny raz, kiedy Ewangelie opisują Jezusa przeżywającego widoczną ekstazę. w Duchu Świętym i powiedział: „Sławię Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi — bo ukryłeś to przed mędrcami i uczonymi, tymi, którzy myśleli, że już wszystko rozumieją, a objawiłeś prostaczkomTekstprostaczkom (νήπιοι)Dosłownie „niemowlętom" — osoby bez wykształcenia, bez społecznego statusu, bez tytułów. Nie chodzi o naiwność, lecz o otwartość: kto wie, że niewiele wie, może się jeszcze nauczyć. Mądrość Boga nie jest zarezerwowana dla elit intelektualnych.. Tym bez tytułów i uznania społecznego. Tak jest, Ojcze — bo takie było Twoje upodobanie. Wszystko zostało Mi przekazane przez Mojego Ojca. Nikt nie wie, kim jest SynKontekstNikt nie wie, kim jest SynTen werset brzmi jak fragment Ewangelii Jana — wzajemne poznanie Ojca i Syna. Niektórzy uczeni (Harnack, Bultmann) podejrzewali późniejszą interpolację, ale werset jest poświadczony we wszystkich rękopisach. Jezus mówi tu o relacji, która nie ma analogii: wyłączne, wzajemne poznanie między Ojcem a Synem, do którego inni mają dostęp tylko przez objawienie., tylko Ojciec. I nikt nie wie, kim jest Ojciec, tylko Syn — i ten, któremu Syn zechce objawić." Potem odwrócił się do uczniów — tylko do nich — i powiedział im na osobności: „SzczęśliweTekstSzczęśliwe (μακάριοι)Nie „błogosławieni" w liturgicznym sensie, lecz „naprawdę szczęśliwi", „godne pozazdroszczenia" — beatitudo, stan pełni. W tradycji biblijnej makaryzm (błogosławieństwo) nie jest życzeniem, lecz stwierdzeniem faktu: ci ludzie są w stanie do pozazdroszczenia. oczy, które widzą to, co wy widzicie. Bo powiadam wam: wielu proroków i królówKontekstproroków i królówCała historia Izraela — Prawo, Prorocy, Królestwa — tęskniła za tym, co uczniowie teraz oglądają. Abraham „pragnął ujrzeć" ten dzień (J 8:56); prorocy wieszczyli, lecz nie doczekali. Dawid był królem, ale nie zobaczył Mesjasza. Izajasz prorokował, ale nie ujrzał spełnienia. Uczniowie — prości galilejscy rybacy — widzą to, czego nie widzieli wielcy. pragnęło ujrzeć to, co wy widzicie — i nie ujrzeli. Pragnęło usłyszeć to, co wy słyszycie — i nie usłyszeli."