Łukasz 44-50
Druga zapowiedź męki i spór o wielkość
„Niech te słowa zapadną głęboko w wasze uszy: Syn Człowieczy zostanie wydanyTekstzostanie wydanyGreckie μέλλει παραδίδοσθαι — dosłownie „ma być wydany/przekazany". Παραδίδωμι to techniczny termin zdrady: przekazanie kogoś w czyjeś ręce. To samo słowo opisze zdradę Judasza (22,4.6.21.48). Strona bierna (passivum divinum) sugeruje, że za zdradą ludzi stoi Boży plan — ale „w ręce ludzi" to gorzka ironia: Syn Człowieczy (człowiek par excellence) wydany w ręce ludzi. w ręce ludzi." Ale oni nie rozumieli tego słowa. Było przed nimi ukryte, tak że go nie pojmowali. I bali się Go o to zapytać. Potem między nimi zaczął się spór o to, kto z nich jest największy. O wielkość. Po tym wszystkim, co widzieli — spór o władzę, o status, o pierwszeństwo. Jezus, znając myśli ich serc, wziął dziecko i postawił je obok siebie. I powiedział do nich: „Kto przyjmuje to dzieckoKulturadzieckoΠαιδίον — dziecko w kulturze śródziemnomorskiej I wieku nie miało żadnego statusu społecznego. Nie chodziło o „niewinność" czy „prostotę" (romantyczne pojęcie nowożytne). Dziecko nie miało głosu, nie miało praw, nie liczyło się w hierarchii. Jezus stawia dziecko obok siebie — w pozycji honorowej — i mówi: przyjmowanie takich (bezgłośnych, bezbronnych, niepotrzebnych) jest przyjmowaniem Boga. To odwrócenie całej logiki władzy. w moim imieniu, Mnie przyjmuje. A kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał. Dziecko — w ich świecie człowiek bez żadnego statusu, bez głosu, bez znaczenia. Bo kto jest najmniejszy wśród was wszystkich — ten jest wielki."
Jan odpowiedział: „Mistrzu, widzieliśmy kogoś, kto wypędzał demony w Twoim imieniu. Ale zakazaliśmy mu, bo nie chodzi z nami." Nie z nami. Nie należy do naszej grupy.
Jezus powiedział: „Nie zakazujcie. Kto nie jest przeciwko wam, jest za wamiŻyciekto nie jest przeciwko wam, jest za wamiZaskakujący inkluzywizm: Jezus odmawia monopolizowania Bożego działania przez swoją grupę. Ktoś działa w Jego imieniu, ale nie należy do kręgu Dwunastu — i to wystarczy. Tradycja ekumeniczna (Sobór Watykański II, dokument „Nostra Aetate"; ruch ekumeniczny od Edynburga 1910) odwołuje się do tej zasady: Bóg nie jest własnością żadnej jednej grupy. Terytorialność duchowa — „my" kontra „oni" — jest odrzucona.."