Łukasz 27-32
Powołanie Lewiego i wspólnota stołu
Potem wyszedł. I zobaczył celnikaKulturacelnikaCelnicy (τελῶναι) w Palestynie I wieku pracowali w systemie podatkowym Rzymu i Heroda. Kupowali prawo do pobierania podatków i zatrzymywali nadwyżkę ponad wymaganą kwotę — wbudowana zachęta do oszustwa. Kafarnaum leżało na granicy terytoriów Heroda Antypasa i Filipa — punkt poboru ceł od towarów przekraczających granicę. Lewi siedział w strategicznym miejscu. Źródła żydowskie klasyfikowały celników razem z „rozbójnikami i mordercami". Byli zdyskwalifikowani jako świadkowie w sądzie i wykluczeni z życia religijnego. imieniem Lewi, siedzącego przy punkcie poboru podatków. Celnik. Pracował dla Rzymu, czerpiąc zyski z własnego narodu. Współpracownik okupanta. Oszust. Społeczny wyrzutek — gardzony jak zdrajca, klasyfikowany razem z prostytutkami. Jezus spojrzał wprost na niego. I powiedział: „Pójdź za Mną." Lewi zostawił wszystko. Swoją dochodową posadę. Swoje polityczne koneksje. Swoją przyszłość finansową. Wstał. I poszedł za Nim.
Potem Lewi wydał dla Niego wielką ucztę w swoim domu. Jego bogactwo — wyciągnięte z jego własnego ludu — teraz oferowane Temu, który go powołał. Było tam wielu celników i innych — jego sieć społeczna, inni wyrzutki. Siedzieli razem przy stoleKulturasiedzieli razem przy stoleW kulturze śródziemnomorskiej jedzenie razem oznaczało akceptację, wspólne życie, intymność. Bankiety trwały godzinami — goście leżeli na boku, dzieląc potrawy z wspólnych naczyń. „Jesteś tym, z kim jesz" — granice społeczne egzekwowano przy stole. Jezus reclining z celnikami i „grzesznikami" publicznie łamał zasady czystości: ten, kto je z nieczystymi, sam staje się nieczysty. Dla faryzeuszy to nie był towarzyski faux pas — to była religijna zdrada.. Jedzenie razem oznaczało akceptację, wspólne życie, intymność. Właśnie to, czego zasady czystości zabraniały. Faryzeusze i uczeni w Piśmie szemrali — do Jego uczniów, nie bezpośrednio do Niego: „Dlaczego jecie i pijecie z celnikami i grzesznikamiŻyciez celnikami i grzesznikami„Grzesznicy" (ἁμαρτωλοί) to w judaizmie II Świątyni kategoria społeczno-religijna, nie tylko moralna: ci, którzy nie przestrzegali faryzejskich zasad czystości — celnicy, prostytutki, ludzie w „nieczystych" zawodach, osoby utrzymujące kontakty z poganami. Pytanie faryzeuszy jest pytaniem o granice wspólnoty: z kim wolno jeść? Kogo uznajemy za „swoich"? To pytanie nie zniknęło. Każda wspólnota — religijna, społeczna, zawodowa — definiuje się przez to, kogo wpuszcza i kogo wyklucza. Tekst nie daje łatwej odpowiedzi, ale stawia pytanie: czy nasze granice włączania odpowiadają Jezusowym??" Z tymi, których religijni przywódcy nazywali „grzesznikami" — ci, którzy nie przestrzegali faryzejskiej czystości, społeczni wyrzutki, ludzie, których szanujący się Żydzi unikali.
Jezus odpowiedział: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, ale chorzy. Nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników — do nawrócenia." Do przemiany. Nie tylko do tolerancji, ale do transformacji życia.