Łukasz 25-35
Starzec widzi to, na co czekał całe życie
W Jerozolimie żył człowiek imieniem SymeonTekstSymeon (Σιμεών)Hebr. שִׁמְעוֹן (Szimon) = „Bóg usłyszał" lub „ten, który jest wysłuchany." Imię jest programowe: Symeon modlił się o Mesjasza — i Bóg go usłyszał. Jego imię to jego historia.. Sprawiedliwy. Pobożny. Czekał na pocieszenie IzraelaKontekstpocieszenie IzraelaMesjańska nadzieja zakorzeniona w Iz 40,1: „Pocieszcie, pocieszcie mój lud". Po wiekach obcej dominacji Izrael czekał na Bożą interwencję — koniec ucisku, przywrócenie królestwa, spełnienie obietnic prorockich. Symeon uosabia to oczekiwanie.— na spełnienie obietnic, które prorocy powtarzali od pokoleń. Duch Święty spoczywał na nim i objawił mu, że nie umrze, dopóki nie zobaczy Mesjasza Pańskiego.
Tego dnia Duch poprowadził go do Świątyni. A gdy rodzice przynieśli dziecko Jezus, żeby wypełnić to, co nakazywało Prawo, Symeon wziął Je w ramiona i wielbił Boga:
Józef i Maria zdumieli się tym, co o Nim mówiono. Symeon pobłogosławił ich, a potem odwrócił się do Marii: „To dziecko jest przeznaczone, żeby wielu w Izraelu upadło, a wielu powstałoKontekstupadło, a wielu powstałoGr. εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν — NIE „upadek, a potem powstanie" (jak w śmierci i zmartwychwstaniu). Jezus powoduje podział: jedni upadają, inni powstają. To dwie różne grupy ludzi, nie dwa etapy jednego procesu. Jezus dzieli Izrael — i zmusza każdego do zajęcia stanowiska.. Będzie znakiem, któremu będą się sprzeciwiać." I prosto do niej: „A twoją duszę miecz przeszyjeKontekstmiecz przeszyjeGr. ῥομφαία — wielki miecz bojowy, broń wojenna. Nie metafora — obraz brutalny i fizyczny. Tradycje interpretacyjne: (1) cierpienie Marii pod krzyżem; (2) słowo Boże, „ostrzejsze niż miecz obosieczny" (Hbr 4,12), które przenika i ujawnia; (3) wewnętrzne rozdarcie Marii między miłością matki a wymaganiami misji syna. Nawiązanie do polskiej tradycji Matki Bolesnej — siedem mieczy w sercu Maryi.." Żeby ukryte myśli wielu serc wyszły na jaw.
Dodatkowe uwagi
-
Kontekst Nunc Dimittis expand_more
Modlitwa Symeona splata trzy proroctwa Izajasza: „przymierze dla ludu, światłość dla narodów" (Iz 42,6), „ustanowię cię światłością dla narodów, aby moje zbawienie dotarło aż do krańców ziemi" (Iz 49,6), „zbawienie moje bliskie jest, że nadejdzie" (Iz 46,13). Zakres się rozszerza: od osobistego spełnienia Symeona, przez „wszystkie narody", po „poganów" — uniwersalna skala, która mogła szokować żydowskich słuchaczy. Δέσποτα (Władco) — nie „Panie" (κύριε), lecz tytuł absolutnego władcy. Symeon jest sługą, który wreszcie otrzymuje pozwolenie na odejście.