Łukasz 1-13

Modlitwa

Modlitwa

Modlił się w pewnym miejscu. Uczniowie patrzyli, czekali. Kiedy skończył, jeden z nich odezwał się: „Panie — naucz nas się modlićlinkKontekstnaucz nas się modlićW judaizmie każdy ruch religijny miał własną, rozpoznawalną modlitwę — jak uczniowie Jana mieli swoją. Prośba uczniów to nie pytanie o technikę, lecz o tożsamość: „daj nam modlitwę, która powie światu, kim jesteśmy.". Tak jak Jan nauczył swoich."

Powiedział im: „Kiedy się modlicie, mówcie: OjczetranslateTekstOjczeGr. Πάτερ (Pater) — bezpośredni zwrot bez dodatkowych tytułów honorowych. Łukaszowa wersja jest krótsza od Mateuszowej (Mt 6:9–13). W kontekście Imperium Rzymskiego, gdzie cesarz nosił tytuł pater patriae (ojciec ojczyzny), zwracanie się do Boga jako „Ojcze" było aktem politycznego nieposłuszeństwa., niech Twoje imię będzie święte. Niech przyjdzie Twoje królestwo.
Chleba, którego potrzebujemytranslateTekstchleba, którego potrzebujemyGr. ἐπιούσιος (epiousios) — słowo, które nie pojawia się nigdzie indziej w starożytnej grece. Cztery główne interpretacje: (1) „na dzisiaj", (2) „na jutro", (3) „niezbędny do przeżycia", (4) „nadnaturalny" (eucharystyczny). Dla pierwszych słuchaczy, żyjących z dnia na dzień, ta prośba nie była metaforą — była krzykiem ludzi, którzy naprawdę nie wiedzieli, czy jutro będą jeść., dawaj nam codziennie.
I odpuść nam nasze winytranslateTekstodpuść nam nasze winyGr. ἁμαρτίας (hamartias) — „grzechy" w sensie moralnym (Łukasz); Mateusz używa ὀφειλήματα (opheilemata) — „długi" w sensie ekonomicznym. Gramatyka greckiego nie czyni z ludzkiego przebaczenia warunku Bożego — opisuje postawę wspólnoty: „jesteśmy ludźmi, którzy przebaczają." — bo i my odpuszczamy każdemu, kto nam zawinił. I nie wystawiaj nas na próbętranslateTekstnie wystawiaj nas na próbęTradycyjne „nie wódź nas na pokuszenie" sugeruje, że Bóg mógłby prowadzić ludzi ku pokusie — co stoi w sprzeczności z Jk 1:13 („Bóg nie kusi nikogo"). Grecki μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν oznacza raczej: „nie dopuść, byśmy znaleźli się w sytuacji próby."."

I powiedział dalej: „Powiedzmy, że ktoś z was ma przyjaciela. Idzie do niego w środku nocy i mówi: 'Pożycz mi trzy chleby — zjawił się u mnie ktoś z podróży i nie mam mu co podać.' A tamten z drugiej strony drzwi: 'Daj mi spokój. Wszystko zamknięte, dzieci przy mnie leżą. Nie wstanę.'

—

Mówię wam: nawet jeśli nie wstanie dla przyjaźni — wstanie, żeby nie wyjść na człowieka, który odmówiłpublicKulturażeby nie wyjść na człowieka, który odmówiłGr. ἀναίδεια (anaideia) — tradycyjnie tłumaczone jako „natarczywość" (petenta), ale błędnie. Słowo oznacza „bezwstyd / unikanie wstydu" i gramatycznie odnosi się do sąsiada, nie do proszącego. W wiosce, gdzie wszyscy wiedzą o wszystkich, odmowa gościnności to społeczna katastrofa. Sąsiad wstaje nie dlatego, że go zmęczono, lecz żeby ocalić swoją reputację. Wniosek teologiczny: skoro nawet sąsiad motywowany wstydem odpowie — o ileż bardziej Bóg, którego charakter czyni odmowę niemożliwą.. Bo w wiosce, gdzie wszyscy znają wszystkich, odmowa sąsiadowi w środku nocy to wstyd, którego nie da się naprawić. Wstanie i da mu, ile potrzebuje.

Dlatego mówię: proście, a dostaniecie. Szukajcie, a znajdziecie. Pukajcie, a wam otworzą. Bo każdy, kto prosi — dostaje. Kto szuka — znajduje. Kto puka — temu się otwiera.

Czy jest wśród was ojciec, który da dziecku węża, kiedy poprosi o rybę? Albo skorpiona zamiast jajka?

Jeśli więc wy, choć daleko wam do doskonałości, potraficie dać dzieciom to, co dobre — o ileż bardziej Ojciec w niebie da Ducha ŚwiętegolinkKontekstDucha ŚwiętegoŁukasz celowo zastępuje Mateuszowe „dobre rzeczy" (Mt 7:11) konkretną obietnicą Ducha Świętego — to teologiczny szczyt całej nauki o modlitwie. Najwyższy dar Ojca to nie chleb, nie ryba — lecz Jego własna obecność przez Ducha. tym, którzy Go proszą."

Daj znać, gdy powstanie kolejny rozdział

Od czasu do czasu e-mail, gdy gotowe są nowe rozdziały i podcasty. Możesz zrezygnować w każdej chwili. Newsletter jest w języku angielskim.

Aperto Bible