Łukasz 57-66

Jego imię to Jan

Zbliżenie nieskazitelnej złożonej naturalnej lnianej tkaniny z miękkim światłem rzucającym delikatne cienie w fałdach

Nadszedł czas Elżbiety i urodziła syna. Sąsiedzi i krewni dowiedzieli się, że Pan rozlał nad nią swoje miłosierdzietranslateTekstrozlał nad nią swoje miłosierdzieGreckie ἐμεγάλυνεν κύριος τὸ ἔλεος αὐτοῦ – „uczynił wielkim swoje miłosierdzie". Łukasz świadomie powtarza tu czasownik μεγαλύνω z otwarcia Magnificat (1,46: Μεγαλύνει – „wielbi"). Maria wielbiła Boga, który czyni wielkie rzeczy; teraz sąsiedzi widzą, jak Bóg powiększa swoje miłosierdzie wśród nich. To samo słowo – opisuje to, co Bóg robi, i to, co człowiek w odpowiedzi mówi., i cieszyli się z nią.

Ósmego dniapublicKulturaósmego dniaObrzezanie ósmego dnia było znakiem przymierza zawartego z Abrahamem (Rdz 17,12). Przy tej samej ceremonii nadawano dziecku imię – było to wydarzenie wspólnotowe, prawie tak ważne jak narodziny. Łukasz pokazuje, jak społeczność rodziny i wsi próbuje nazwać dziecko zgodnie z dziedzicznym zwyczajem, co prowadzi do sporu z Elżbietą.,przy obrzezaniu, przyszli i chcieli nazwać go po ojcu Zachariaszu. Ale matka powiedziała: „Nie. Będzie nazywał się JantranslateTekstJanHebrajskie \it Jochanan\it* – „JHWH okazał łaskę". Imię to teologiczne streszczenie całej tej narracji: dziecko narodzone z bezpłodnej kobiety, w starości, po dziewięciu miesiącach milczenia ojca. Elżbieta obstaje przy imieniu wyznaczonym przez anioła wbrew sprzeciwowi rodziny – i to ona, nie Zachariasz, jest tu pierwszą, która wypowiada na głos znaczenie, które trzymało rodzinę przez te dziewięć miesięcy.." Zdziwili się. „W twojej rodzinie nikt nie nosi takiego imienia." Zaczęli więc pytać ojca na migi,bo mówić nie mógł, jak chce nazwać dziecko. Poprosił o tabliczkę i napisał: „Jan ma na imię." Zdumienie ogarnęło wszystkich.

I w tym momenciehelpTrudnew tym momencieNiewytłumaczalna medycznie niemota, która kończy się w chwili, gdy ojciec zapisuje na tabliczce konkretne imię – współczesny czytelnik słusznie się tu zatrzymuje. – Tradycja chrześcijańska czyta tę scenę jako zagęszczoną historię o posłuszeństwie i Bożym działaniu. Łukasz wybiera dla nagłości słowo παραχρῆμα – „natychmiast, w tej samej chwili"; to jego ulubione słowo na bezpośrednie Boże wkroczenie i pojawia się w jego Ewangelii i Dziejach Apostolskich częściej niż we wszystkich innych pismach Nowego Testamentu razem wziętych (Łk 4,39; 5,25; 8,44.47.55; 18,43; 22,60). Kolejność wersetu jest teologicznie nośna: najpierw akt posłuszeństwa – ojciec zapisuje imię nadane przez anioła, wbrew oporowi rodziny – dopiero potem otwierają się usta. Milczenie nie ustępuje dlatego, że upłynęło dziewięć miesięcy, lecz dlatego, że Zachariasz robi teraz to, czego w wersecie 18 jeszcze nie potrafił. A pierwsze słowo po dziewięciu miesiącach nie jest skargą ani ulgą ani wyjaśnianiem – jest chwałą. Stara tradycja chrześcijańska czytała tę kolejność – zaufanie poprzedza rozwiązanie – jako duchowy wzorzec, nie jako magiczny mechanizm. – Kto nie potrafi tego unieść dosłownie, ten może w tekście odnaleźć inną drogę. Symbolicznie: scena opowiada to, co zna każdy, kto długo milczał, bo nie wiedział, co powiedzieć – i potem jednym jedynym aktem zgody znów odnalazł mowę. Zapisanie imienia jest gestem, którym Zachariasz przyznaje rację wydarzeniu, które go wyprzedziło; to, co się w nim rozwiązuje, nie jest pierwotnie językiem, lecz oporem. – Psychologicznie-porównawczo: zaburzenia mowy o podłożu funkcjonalnym, zapadające po szoku i ustępujące po decydującym akcie, są w literaturze klinicznej udokumentowane; czytany tak, opis u Łukasza opowiada w języku wiary o ruchu psychosomatycznym. – Niezależnie od tego, którą drogą czytasz: wers stawia zaufanie przed rozwiązaniem. Wszędzie, gdzie ten werset cię przyjmuje – tekst zaprasza cię, byś wsłuchał się w pierwsze słowo po milczeniu. Jest nim chwała.,po dziewięciu miesiącach milczenia, odzyskał mowę. Mówił. A jego pierwsze słowa były chwałą. Strach ogarnął wszystkich w okolicy. W całych górach Judei opowiadano sobie tę historię. Każdy, kto słyszał, brał ją sobie do serca i pytał: „Kim będzie to dziecko?" Bo ręka Pana była z nimtranslateTekstręka Pana była z nimHebrajski idiom dobrze znany ze Starego Testamentu (np. 1 Sm 5,6; 2 Sm 3,12) oznaczający Bożą moc i przychylność spoczywającą na konkretnym człowieku. Łukasz zostawia pytanie „Kim będzie to dziecko?" bez bezpośredniej odpowiedzi – napięcie narracyjne sięga aż do rozdziału 3, gdzie Jan wystąpi publicznie nad Jordanem..

podcasts
Podcast · 2 min Podcast
menu_book
Egzegeza Zagłęb się głębiej · po angielsku
arrow_forward

Daj znać, gdy powstanie kolejny rozdział

Od czasu do czasu e-mail, gdy gotowe są nowe rozdziały i podcasty. Możesz zrezygnować w każdej chwili. Newsletter jest w języku angielskim.

Aperto Bible