Łukasz 38-41
Uzdrowienie teściowej Szymona
Wyszedł z synagogi. Wszedł do domu Szymona. Teściowa Szymona leżała z gorączką. Wysoka. Prosili Go o nią. Pochylił się nad nią. Zgromił gorączkęTekstzgromił gorączkęTen sam czasownik (ἐπιτιμάω) co przy demonie w w. 35. Łukasz celowo zrównuje chorobę z siłą wrogą — Jezus ma tę samą władzę nad obiema.. Natychmiast ustąpiła. Wstała. Zaraz zaczęła im usługiwać.
Gdy słońce zachodziłoKulturagdy słońce zachodziłoZachód słońca kończył szabat, w czasie którego nie wolno było nosić ciężarów ani podróżować. Dopiero po zachodzie ludzie mogli nieść chorych do Jezusa. Łukasz zaznacza: „na każdego z osobna" — nie masowe uzdrawianie, lecz indywidualna uwaga dla każdej osoby.— szabat dobiegał końca — wszyscy przynosili do niego chorych na różne choroby. On kładł ręce na każdego z osobna. I uzdrawiał. Demony wychodziły z wielu, krzycząc: — Ty jesteś Syn Boży! Ale On ich nie zostawił przy głosie. Zgromił je. Nie pozwalał im mówić.Wiedziały, kim jest.